خانـــــــه ای روی آب

سرم را انداخته بودم پایین... باور کن این یک فیلم صامت سیاه سفید نبود. بیش از حد واقعی می زد و من فهمیدم آدمها چقدر آسان بغضشان میگیرد.گفتم فراموشم کن و این را هم فهمیدم آدم چقدر سختش است بگوید فراموشم کن. صدای قدمهایت را از پشت سر می شنیدم و اعتراف میکنم قلبم جایش را در سینه گم کرده بود تا فقط یکبار صدایم کنی و من بدون معطلی برگردم.نکردی، کاری که من همیشه میکردم. یادت میاید آن عصر بهمن در سربالایی یخ زده ی خیابان درختهای قدیمی، زیپ کاپشنهایمان را مثل سربازهای جنگ جهانی اول تا آخر کشیده بودیم بالا و من مثل یک ماشین بخار ابر درست میکردم و تو فوت میکردی تا خرابش کنی؟ من میگفتم و تو میخندیدی و تو میگفتی و من سعی میکردم بخندم و به قدمهای ناهماهنگمان توجهی نکنم. یادت هست شیرکاکائوی داغی که ریخت روی لباسم و من کنایه زدم که لکه ش تا همیشه یادگاری خواهد ماند و تو گفتی هیچ لکی تا همیشه نخواهد ماند؟ راست نمیگفتی.هنوز لکه ش مانده. من هنوز آسمان بنفشش را خاطرم هست، آسمان قبل از برفش، خاکستری، قرمز، بنفش، آدمهای با عجله و تاکسی های پر و بی خیالی ما...نمیدانی چه لذتی داشت وقتی با صورت گل انداخته از سرما دستهایت را ها میکردی و من گرمای وجودت را حس میکردم و نگاهم را به آسمان بنفش میدوختم تا تو نتوانی به اضطراب درونم پی ببری... اما گفتم فراموشم کن و چقدر هم سخت گفتم... شاید آن کتابفروش همیشگی این بار که مرا تنها ببیند همان سوال مسخره را کند که باز هم شماها و من اشاره کنم که این بار دیگر کسی نیست تا یکساعت با کتابهایت ور برود و کفرت را در بیاورد.یا آن فال فروشی که یک شب بارانی وقتی برای رسیدن به اتوبوسها میدویدیم صدایمان کرد و ما دلمان سوخت و فالی خریدیم ، از اتوبوس جا ماندیم و خیس شدیم و تو فردایش سرما خوردی... شاید دوباره آنجا بفهمم که آدم علاوه بر اینکه زود بغضش میگیرد زودتر هم بغضش میشکند... من دیگر برای آسمان عصرهای بفنش قبل از برف نقشه ای نخواهم کشید چون هنوز صدای پاهایت را از پشت سر میشنوم و هیچوقت نخواهم فهمید چرا در این معادله بی جواب، تو بی فرمول ترین مجهول دنیا شدی و من سختکوش ترین خنگ دنیا... 

این که من می‌کشم
درد بی تو بودن نیست.
تاوان با تو بودن است.

من آن نظر بازم که نظرگاهم تو بودی ، من آن نظر بازم که حریم نگاهم به وسعت چشمان تو بود ، تو نگاهت را به من آلوده کن، تا از این دل دیوانه ، برایت دیوانی بسازم . من که از فقر یادگارهایت را به خزانه ای نفروختم . منکه نامت را همچو اوراد اساطیری همیشه بر زبان راندم ، داغ بر دلم مگذار ؛ که زخمت را همچو اسرار مکاشفه همیشه در دل داشته ام .

آشفته ترین پاییزم ، به خوابم بیا ، باور کن چیزی از برگهای زرد کمتر ندارم که زیر قدمهایت ترا به ترحم انداختند ...

یکی را دوست می دارم ولی افسوس که او فهمید !!!

ویرانه نه آن است که جمشید بنا کرد
ویرانه نه آن است که فرهاد فرو ریخت
ویرانه دل ماست که با هر نظر تو
صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت ...

با رویای آمدنت

به شبیه‌سازی عشق

میان بستری بیگانه

قانع می‌شوم .....

پ . ن. : دیگه هیچی نیستم....

فردای این پست : کافه تیتر پلمپ شد...

مامانم قابل تحمل ترین موجود همزمان زنده ، ماده و شوهردار دنیاست وقتی فاکتور میگیرم از زنانگی های روتینش، احساسات غلیظ شرقی، تضاد فکری، نصیحتهای اکثرا" به دردبخور تکراری، سبزی پاک کردنهای پیاپی و موهای خیسی که وقت سشوار کشیدن آبش میریزه روی کتابهام.

روز همه ی انواع زن مبارک در هر صورت.

شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندان بان ، هر دو آن را زمزمه می کنند ....

ـ خسته شدید ؟

ـ من ؟ آه ... بله ... شاید...

ـ با من یک استکان مشروب می خورید ؟

ـ متشکرم ... نمیدانم ... بله .

ـ باز هم حرف می زنید ؟

ـ من ؟ من حرف می زنم ؟ اشتباه نمی کنید ؟

پ.ن .: اینجا نوشتن، تجسم کامل نمک پاشیدن روی زخمه ... همین .

          ( البته بارون ِتابستونی دیروز هم بی تقصیرنیست ).

تختخواب مکان مناسبی است برای ملاقات کسانی که فکر می کنی دوستشان داری، آن هم یک ملاقات خیلی نزدیک، ... خیلی خیلی نزدیک... ، و نزدیکتر.
 لبهء پتو مرز مناسبی است بین یخبندانِ حرفها و نگاهها با داغی سوزندهء پوست بقیهء اعضای بدن.
روبرو جهت مناسبی است برای خیره شدن، به قصد تظاهر به بی میلی.
 کتاب وسیلهء مناسبی است برای چشم پوشی، وقتی که در چشمهایت بی صبری برق می زند.
خاموشی وضعیت مناسبی است برای چراغ خواب، برای تصویرهایی که دیگر نمی خواهی در حافظه ات ثبت شوند.
سکوت آهنگ مناسبی است برای پس زمینه، وقتی تمام حرفهایت خطرناک هستند و ممکن است شب را منفجر کنند...
رویا سرزمین مناسبی است برای زندگی کردن، وقتی که هیچ توجیهی برای واقعیت نداری ...

پ.ن. : جمله اولم رو زیاد جدی نگیرید ...

حســـرت اون حماقتهایی رو در زندگی  میخورم که میشد انجامش بدم و ندادم تا عاقل به نظر بیام و نتیجه ش هم هیچ فرقی نکرد.